…althans, als wij met de auto ergens naar toe moeten, is er altijd wel wat. Gisteren bijvoorbeeld: midden in onze mooie stad ligt een overweg. Natuurlijk kruist de overweg en de weg zich niet op een simpele manier: zie hier. Voor de duidelijkheid hier een schetsje:

Ik kom dus van rechtsbeneden (zie de rode pijl), en wil naar links, de spoorweg oversteken en dan rechtdoor over de kruising. Ik moet wachten voor het stoplicht (hier aangegeven met een roze stip) en voor mij staat een auto, die zo te zien ook de spoorweg moet oversteken. Het wachten duurt en duurt en intussen hebben zich wat fietsers opgehoopt voor de auto voor mij.

Anyways, het stoplicht springt op groen, en de auto voor mij doet weinig moeite om op te trekken (gezien het aantal fietsers dacht ik eerst). Intussen springt het stoplicht op oranje, en tegen de tijd dat ik over de streep rijdt, springt het op rood. De bestuurder van de auto voor mij rijdt echter nog steeds met 5 km/u. Bij punt A aangekomen (zoals de lezer ziet zijn er heel wat stoplichten) springt het stoplicht daar op rood. De auto voor mij stopt (uiteraard), echter een meter of 3 voor de stopstreep. Je moet echter weten dat er ter plekke plaats is voor 2 (twee) auto’s. Precies 2 auto’s. En ik bedoel dan ook heel precies 2 auto’s.

Ik doe dus moeite om op slechts 1 cm van mijn voorganger te gaan stilstaan, maar de achterwielen van mijn auto staan echter nog steeds midden op de rails! Aangezien er hier ook treinen langskomen (waar is een spoorweg anders voor?) vind ik het niet zo’n goed idee om daar stil te blijven staan. Dus ik duw eens op de claxon, maar mijn voorganger geeft geen krimp. Ik duw nogmaals op de claxon, iets langer nu, en waarempel, mijn voorganger gaat wel 5 cm vooruit. Ik duw dus nogmaals op de claxon, heeeeeel lang nu, en weer gaat mijn voorganger wel 10 cm vooruit. Nog steeds bevinden de achterwielen van mijn auto zich op de rails. Ik kijk al eens angstig om mij heen hoe het met de spoorwegbomen staat, maar zie tot mijn opluchting dat deze vervangen zijn door halve bomen, dus aan mijn kant zijn er geen (vroeger waren dat van die hele bomen met zo’n metalen hekje onder: ik zag ze al op het dak van mijn auto stuiteren!). Ook de trein die een stuk verder nog op het station staat beweegt niet, dus ik had nog tijd…

Ik weet niet hoelang ik daarna op de claxon heb geduwd, maar naar voren ging die auto voor me niet. Ook een fietser die ernaast stond bemoeide zich er nog eens mee, door te wijzen naar de plaats van de stopstreep, maar het mocht allemaal niet baten. Uiteindelijk werd het stoplicht dan toch groen en konden we gaan rijden. Niet te snel natuurlijk, want mijn voorgangen wilde rechtsafslaan en er stonden natuurlijk nogal wat fietsers, die allemaal een andere kant op gaan.

Ik ben nog nooit zo blij geweest toen het groen werd… echter ook nog nooit zo kwaad. Is het nou zo verschrikkelijk moeilijk voor mensen om ook eens aan iemand anders te denken? Het had niet veel gescheeld of ik was uit de auto gestapt en had de bestuurder van de auto voor mij achter het stuur uit gehaald en een geweldige aframmeling gegeven. Gelukkig dat het niet zo ver is gekomen, want ik had niet voor mezelf ingestaan.