Ommekeer
Al enige tijd zit ik met een probleem. Ik stel dingen uit. En dat gaat zover dat ik hierdoor soms gewoon in problemen raak. In het Engels hebben ze daar een term voor: procrastination. Wikipedia definieert het als volgt:
Procrastination is the deferment or avoidance of an action or task which requires completion by focusing on some other action or task. For the person procrastinating, this can result in a loss of productivity, stress and a sense of guilt. While it is normal for individuals to procrastinate to some degree, it becomes a problem when it impedes normal functioning. Chronic procrastination may be a sign of an underlying psychological or physiological disorder.
Met andere woorden: ik zou wel eens een psychologisch of een fysiologisch probleem kunnen hebben. Natuurlijk heb ik daar over nagedacht. Een fysiologische oorzaak zoals die op de wikipedia pagina wordt beschreven sluit ik eigenlijk uit. Blijft een psychologische oorzaak over.
Hmm!
Lage eigendunk/eigenwaarde, bezorgdheid, zich zelf in de weg staan, of gewoon luiheid. Tja, wat zullen we kiezen? Luiheid? Liever lui dan moe, luidt het spreekwoord. Nee, ik ben niet lui. Zich zelf in de weg staan dan? Ik weet het niet. Volgens mij staan anderen mij meer in de weg dan ik mezelf. Ik bedoel, ik wil eigenlijk vanalles, verder met mijn leven, met mijn werk, maar op dit moment wordt ik daarin tegengehouden door de onzekere situatie op mijn werk. Zou het dan toch bezorgdheid zijn? Het speelt natuurlijk wel mee. Want waar doe ik het eigenlijk allemaal voor? Als ze hier niet waarderen wat wij (mijn collega’s en ik) hier allemaal doen, wat boeit het dan nog of ik bepaalde zaken nu doe, of gewoon uitstel? Misschien is het over een tijdje wel gewoon gedaan hier! Dan kraait er geen haan meer naar.
Blijft nog een mogelijke oorzaak over: lage eigendunk/eigenwaarde. Eigendunk klinkt eigenlijk heel negatief. Volgens de Vandale betekent het ‘overdreven hoog denkbeeld van zichzelf’. Bij eigenwaarde staat ‘gevoel van hetgeen men waard is’. Klinkt veel beter. Maar is het zo, heb ik een lage eigendunk, eigenwaarde? Het is misschien moeilijk om het toe te geven, maar er zit wel een kern van waarheid in, zeker als het gaat om iets anders dan ik tot nu toe gedaan heb. Ben ik wel opgewassen tegen de taak die van mij verwacht wordt? Kan ik dat wel? Heb ik daar wel de compententies voor (om de nieuwste hype alhier erbij te halen: compententiemanagement!).
Gisteren, kijkend naar een aflevering van Star Trek Voyager (ik weet het: een aantal dagen geleden ook al naar Science Fiction gekeken, ik ben nou eenmaal een fan!), kwam dit ook naar voren. Harry Kim, groen als hij was toen hij op Voyager terecht kwam, komt tot het inzicht dat hij nu wel lang genoeg ‘groen’ was geweest. Zijn ervaring was in de loop van de jaren op Voyager alleen maar gegroeid. Het werd nu tijd dat hij de gewoonte om op de achtergrond te blijven eens doorbrak. Op het moment dat ik dit zag, dacht ik bij mezelf: dit gaat over mij! Het wordt tijd dat ik mezelf eens wat meer op de voorgrond stel. En me bezig ga houden met zaken die er toe doen!
Dus: vooruit met de geit!
PS: het heeft even geduurd voordat ik eigenlijk dit durfde opschrijven (maar vooral durfde toegeven). Je geeft jezelf toch bloot. Van de andere kant: misschien zijn er meer mensen met dit probleem (vast en zeker, anders hoeven ze er geen woord voor uit te vinden!), die dit lezen en herkennen. Misschien hebben we wel wat aan elkaar. Laat wat weten!
Zo, nu nog op ‘publish’ klikken!
